به گزارش کردپرس، پوشش گیاهی متنوع و آبوهوای مناسب در مناطق کوهستانی کردستان ترکیه، شرایط مطلوبی برای زنبورداری و تولید عسل فراهم کرده است. استان موش نیز یکی از مهمترین مراکز این فعالیت به شمار میرود.
بر اساس آمار اداره کل تحقیقات و سیاستهای کشاورزی وزارت کشاورزی و جنگلداری ترکیه، در سال ۲۰۲۵ استان موش دارای ۴۳۸ واحد زنبورداری و بیش از ۶۰ هزار کندوی زنبور عسل بوده است. با این حال، آمارهای دانشگاه آلپارسلان موش نشان میدهد شمار کندوها در فصل تابستان و با ورود زنبورداران مهاجر از دیگر استانها، از ۱۲۵ هزار کندو فراتر میرود.
سرکان دوغان، زنبورداری اهل استان اردو که سالهاست میان اردو، آنتالیا و وارتو در رفتوآمد است، از سال ۲۰۰۸ فعالیت خود را در روستای قورچیک وارتو متمرکز کرده است. او هر سال در اوایل ماه مه به این منطقه میآید و تا پایان فصل تولید عسل در آنجا میماند.
دوغان در گفتگو با مزوپوتامیا با اشاره به افزایش چشمگیر هزینههای زنبورداری میگوید: «در ماه فوریه از اردو به آنتالیا میرویم و در ماه مه راهی وارتو میشویم. بزرگترین هزینه ما حملونقل است. سال گذشته کرایه انتقال کندوها حدود ۴۵ هزار لیر کمتر بود، اما امسال به ۸۵ هزار لیر رسیده است. تقریباً هزینهها دو برابر شدهاند.»
او میافزاید: «دولت هیچ حمایتی برای هزینههای حملونقل ارائه نمیکند. علاوه بر آن، قیمت شکر و هزینههای رفتوآمد نیز افزایش یافته است. یک سفر رفتوبرگشت به آنتالیا برای هر نفر بین ۱۰ تا ۱۵ هزار لیر هزینه دارد.»
این زنبوردار همچنین به تأثیر این سبک زندگی بر خانوادهها اشاره میکند و میگوید: «زندگی ما نظم ثابتی ندارد. گاهی فرزندانمان در روستا میمانند و خانواده از هم دور میشود. من و همسرم با هم این کار را انجام میدهیم.»
دوغان یکی از مهمترین مشکلات زنبورداران را گسترش عسلهای تقلبی در بازار میداند. او معتقد است اگر دولت واقعاً بخواهد از تولیدکنندگان حمایت کند، باید با تولید و فروش عسلهای غیرواقعی مقابله کند.
وی در عین حال از پوشش گیاهی وارتو با تحسین یاد میکند و میگوید: «اینجا هزاران گونه گیاهی وجود دارد؛ از بید و گون گرفته تا آویشن و انواع گلهای کوهستانی. گیاهی به نام "چارچور" هم در این منطقه میروید که در معرض نابودی قرار دارد و بیشتر در مراتع مرتفع دیده میشود.»
به گفته او، کیفیت عسل تولیدی منطقه به دلیل همین تنوع گیاهی در آزمایشهای تخصصی بهخوبی قابل تشخیص است و زنبورداران تلاش میکنند بهترین محصول ممکن را تولید کنند.
دوغان میگوید پس از پایان فصل، زنبورها را برای زمستانگذرانی به آنتالیا منتقل میکند و تأکید میکند: «زنبورداری برای من فقط یک شغل نیست؛ اگر زنبورداری نباشد، زندگی من هم نیست.»
این زنبوردار که از دوران کودکی به وارتو رفتوآمد داشته، میگوید مردم منطقه همیشه با روی خوش از او استقبال کردهاند. او با لبخند میافزاید: «اگر از من بپرسند اهل کجا هستی، میگویم وطن اولم اردو است و وطن دومم وارتو.»
دوغان همچنین درباره نقش ملکه زنبورها در بقای کندو توضیح میدهد: «وقتی ملکه بمیرد، در واقع حیات کندو به خطر میافتد. زنبورها بدون ملکه حداکثر ۴۰ روز دوام میآورند، در حالی که ملکه حدود سه سال عمر میکند.»
او میگوید زنبورها در شرایط طبیعی میتوانند ملکه جدیدی انتخاب یا تولید کنند، اما در این مجموعه، ملکهها بهصورت کنترلشده و از طریق تلقیح مصنوعی پرورش داده میشوند تا کیفیت و سلامت کندوها حفظ شود.
نظر شما